GOMA – Mwami Bakora Shebihembe, chef van Utunda, klaagt de moeilijk omstandigheden aan waarin de bevolking van Ngora zich dagelijks van drinkbaar water moet voorzien. In deze stad in de streek van Walikale (Noord-Kivu) vergt het vinden van drinkwater een uitputtende wandeling van twee kilometer, met een voortdurende bedreiging door gewapende groepen. Water is in deze regio, die nochtans rijk is aan waterlopen, een luxeproduct geworden, schrijft Congoquotidien.
Achter deze crisis gaat een cynische realiteit schuil: invloedrijke mannen hebben de waterpunten veranderd in privévisvijvers. Paradoxaal genoeg vormen deze vijvers het enige alternatief voor een gevaarlijke zoektocht. Om bij de “vrije” bronnen te komen moet de bevolking zich immers in het woud wagen, en dat is het terrein van de milities. Zodoende drinken kinderen vaak het troebele water uit de visvijvers waarin karpers zwemmen.
De meeste geïnterviewde vrouwen praten liever niet over de details van wat ze moeten ondergaan. Voor de echtgenoten is de angst tweeledig: ze moeten hun vrouw beschermen en tegelijkertijd het werk op het land op zich nemen. “Nu wisselen we elkaar af: om de dag breng ik mijn vrouw naar de waterput in plaats van te gaan boeren”, vertelt een boer met een grimmige blik.
De watercrisis vormt ook een groot gevaar op gezondheidsgebied. De hoofdarts van het ziekenhuis in Walikale waarschuwt dat 60% van de consulten al in verband kan worden gebracht met door water overgedragen ziekten. Z”onder waterleiding stevenen we regelrecht af op een epidemische ramp. Ondertussen is de tank die door een ngo is geïnstalleerd niet meer voldoende. Als het een week lang niet regent, is het oorlog om een paar druppels”, zegt een jonge vader met zijn lege kan in de hand.
Mwami Shebihembe doet dan ook een beroep op de autoriteiten. “We hebben een watertoren nodig, geen beloftes! Maar wie zal in dit gebied, met de invloed van gewapende groepen, durven investeren? Het antwoord ligt misschien wel bij de vrouwen van Ngora, die nu collectieve patrouilles organiseren om de route naar de bronnen te beveiligen.
Er rijst een belangrijke vraag: hoelang zal de burgerbevolking de prijs moeten betalen voor de onveiligheid en de illegale toe-eigening van hulpbronnen? Op een moment dat Congo streeft naar een universele toegang tot drinkwater tegen 2030, illustreert Ngora de dringende nood aan concrete actie. Achter elke statistiek staan heldhaftige vrouwen, zieke kinderen en een hele gemeenschap die vecht voor een fundamenteel recht: drinken zonder het eigen leven te moeten riskeren.
© CongoForum, 20.05.25 (em)
Beeld – bron: E.Merveillie
